|
راهنمای مقدماتی شناخت و پیشگیری از
اعتیاد در محیط های دانشگاهی
ویژه مطالعه : مسئولین ، اساتید ،
کارشناسان و کارکنان آموزشی و دانشجویی
گردآوری و تألیف : دکتر عباس بخشی پور
رودسری ، حمید پیروی ، مصطفی نوکنی ، زهره
استوار
مقدمه
پديده اعتياد سوء مصرف
مواد بعنوان يكي از مهمترين آسيبهاي
اجتماعي خاصه در ميان نسل جوان توجه بسياري از متخصصان و مسئولين، سياسي
فرهنگي، تربيتي و آموزشي بسياري از كشورها
را به خود معطوف ساخته است.
در كشور ايران
به دليل وجود بافت جوان جمعيتي اين موضوع
پيچيدگي خاص خود را يافته است. لذا شناسايي
و تبيين درست آن براي يافتن
راهحلهاي مناسب ضروري به نظر ميرسد.
بر طبق آمار رسمي
1.500.000 فرد (بيمار)
وابسته به مواد وجود دارد كه حدود 5% افراد
بالغ جامعه را تشكيل ميدهند (مكري، 1380 به نقل از
رحيمي و همكاران 1378).
بررسيها و آمارهاي
موجود در زمينه سوء مصرف مواد در ميان جمعيت
جوان دانشگاهي اطلاعات متفاوتي را بدست ميدهد، بعنوان مثال گزارش
سالانه زمينهيابي دانشجويان آمريكايي كه
تحت عنوان نگاهي به آينده چاپ شد (دي جونگ و همكاران 1998) آشكار
ساخته است كه مصرف مواد غير قانوني در ميان
دانشجويان در دهه 90 مدام رو به افزايش بوده است. در
همين زمينهيابي مشخص شده كه اكثر
دانشجويان، مصرف مواد مخدر را خطر جدي تلقي نميكنند.
گزارشهاي غير رسمي و شواهد باليني در
دانشگاههاي ايران نيز درجاتي از مشكل را در
ميان دانشجويان نشان ميدهند.بر اساس نتايج آخرين بررسيهاي انجام شده
در زمينه شيوع اعتياد در ميان دانشجويان
(مكري و همكاران 1382)، نسبت آمار دانشجويان معتاد
به مصرف مواد با توجه به جمعيت معتاد كشور
فراواني بالايي ندارد.
اما از آنجايي اين گروه نقشهاي
متعدد و تعيينكنندهاي در جامعه بعهده
دارند، آسيب آنان حتي در ميزان پايين لطمههاي جبران ناپذيري فردي،
اجتماعي، اقتصادي، فرهنگي و غيره را بدنبال
خواهد داشت؛ لذا اتخاذ برنامههاي پيشگيرانه در مورد
آنان از الويت بسيار برخوردار است.
از آنجايي كه آموزش يكي از عمدهترين
استراتژيهاي پيشگيرانه در زمينه سوء مصرف و
وابستگي به مواد محسوب ميشود؛ طرح آموزش معاونين،
مسئولين و كارشناسان امور دانشجويي دانشگاه
به عنوان اولين گروههايي كه در تماس مستقيم با
دانشجويان ميباشند حساسيت و اهميت بيشتري
دارد. اميد است از اين طريق بتوان ضمن ارتقاء اطلاعات
اين گروه نسبت به موضوع اعتياد و سوء مصرف
مواد در ميان دانشجويان، حساس سازي ذهني مناسبي
در راستاي اتخاذ برنامه ها و استراتژيهاي
حمايتي در دانشگاه به وقوع بپيوندد و سطح
مشاركت مسئولين و اوليائ امور دانشجويان را
در اين زمينه افزايش دهد.
|
